1. Lexlege
  2. System informacji prawnej
  3. Prawo ochrony środowiska
  4. Tytuł V. Środki finansowo-prawne
  5. Dział V. Opłata emisyjna

Prawo ochrony środowiska

Stan prawny aktualny na dzień: 

Dz.U.2025.0.647.t.j. - Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

Przejdź do
Wersje aktu
Ucz się z ArslegePobierz PDF

Wersja obowiązująca

Dział V. Opłata emisyjna

Art.  321a. Opłata emisyjna

  • 1. Wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych podlega opłacie, zwanej dalej „opłatą emisyjną”.
  • 2. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe.
  • 3. Paliwami silnikowymi podlegającymi opłacie emisyjnej są:
    • 1) benzyny silnikowe o kodach CN 2710 12 45, CN 2710 12 49;
    • 2) oleje napędowe o kodach Ce-eN: 2710 19 42, 2710 19 44, 2710 20 11.

Art.  321b. Przeznaczenie wpływów z opłaty emisyjnej

  • Opłata emisyjna stanowi przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej (Dz. U. poz. 1123 oraz z 2020 r. poz. 875 i 1565), z tym że kwota stanowiąca 95% opłaty emisyjnej stanowi przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a kwota 5% tej opłaty – Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej.

Art.  321c. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej

  • 1. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej ciąży na:
    • 1) producencie paliw silnikowych albo
    • 2) importerze paliw silnikowych, albo
    • 3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych, albo
    • 4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.
  • 2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są zwolnione z obowiązku uiszczania opłaty emisyjnej, gdy wynika to z umów międzynarodowych dotyczących międzynarodowego transportu drogowego.
  • 3. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz umów, o których mowa w ust. 2.

Art.  321d. Chwila powstania obowiązku zapłaty opłaty emisyjnej

  • 1. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, o których mowa w art. 321a  ust. 3.
  • 1a. Do określania wysokości opłaty emisyjnej ciążącej na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z tytułu importu, stosuje się odpowiednio przepisy art. 27  ust. 4–6a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2020 r. poz. 722, z późn. zm.).
  • 2. W przypadku poddania danej ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłatę emisyjną, dalszym procesom, w wyniku których nastąpiło zwiększenie ilości tego paliwa, opłacie emisyjnej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa.

Art.  321e. Obliczanie wysokości opłaty emisyjnej

  • 1. Podstawą obliczenia wysokości opłaty emisyjnej jest ilość paliw silnikowych, o których mowa w art. 321a  ust. 3, od jakich podmioty, o których mowa w art. 321c  ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.
  • 2. Opłata emisyjna nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu importu wyrobów akcyzowych.

Art.  321f. Stawki opłaty emisyjnej

  • Stawka opłaty emisyjnej dla:
    • 1) benzyn silnikowych – wynosi 80 zł za 1000 litrów;
    • 2) olejów napędowych – wynosi 80 zł za 1000 litrów.

Art.  321g. Właściwość organu w sprawach opłaty emisyjnej

  • 1. Organem właściwym w sprawach opłaty emisyjnej jest naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego i dyrektor izby administracji skarbowej.
  • 2. Organami właściwymi miejscowo w sprawach opłaty emisyjnej są odpowiednio:
    • 1) naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla tego naczelnika – w przypadkach, w których obowiązanymi do zapłaty opłaty emisyjnej są podmioty, o których mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 1 i 3, oraz podmiot, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z innego tytułu niż import;
    • 2) naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla tego naczelnika – w przypadku, w którym obowiązanym do zapłaty opłaty emisyjnej jest podmiot, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz podmiot, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z tytułu importu.

Art.  321h. Obowiązek składania informacji o opłacie emisyjnej

  • 1. Podmiot, o którym mowa w art. 321c  ust. 1, jest obowiązany składać informację o opłacie emisyjnej odpowiednio właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego albo naczelnikowi urzędu celno-skarbowego oraz obliczać i wpłacać opłatę emisyjną w terminie:
    • 1) do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty – w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 1 i 3, oraz podmiotu, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z innego tytułu niż import,
    • 2) określonym dla należności celnych – w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz podmiotu, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z tytułu importu – na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu skarbowego właściwego dla dokonywania wpłat kwot z tytułu zapłaty podatku akcyzowego.
  • 2. W przypadku powstania nadpłaty w opłacie emisyjnej Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje zwrotu tej nadpłaty ze środków należnych Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.
  • 3. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji w sprawie opłaty emisyjnej, mając na uwadze zapewnienie jednolitości informacji składanych przez podmioty, o których mowa w art. 321c  ust. 1, oraz zapewnienie możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.

Art.  321i. Przekazywanie pobranych opłat emisyjnych

  • 1. Naczelnik urzędu skarbowego przekazuje kwotę pobranej opłaty emisyjnej na wyodrębniony rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w terminie 14 dni od dnia jej pobrania.
  • 2. Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje kwotę, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia jej wpływu na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w wysokości określonej w art. 321b , na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz na Fundusz rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 321h  ust. 2.

Art.  321j. Odesłanie do przepisów ustawy – ordynacja podatkowa

  • 1. Do opłaty emisyjnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że do określania wysokości opłaty emisyjnej ciążącej na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z tytułu importu, w zakresie działu IV tej ustawy stosuje się przepisy art. 138a  § 4, art 141–143, art. 168 , art. 170 , art. 215  § 1 oraz rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 – z wyłączeniem art. 200 , rozdziałów 16a i 21–23, a do odwołań stosuje się także przepisy art. 140  § 1, art. 162  § 1–3, art. 163  § 2, art. 169 , art. 208 , art. 210  § 1 pkt 1–6 i 8 oraz § 2, art. 220 , art. 221 , art. 222 , art. 223 , art 226–229, art. 232 , art. 233  § 1 i 2, art. 234  oraz art. 234a  tej ustawy.
  • 2. Do postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty emisyjnej ciążącej na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z tytułu importu, stosuje się odpowiednio przepisy:
    • 1) art. 0_5, art. 0_18, art. 0_19, art. 0_22 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie, ust. 2 i 3, ust. 4 zdanie pierwsze, ust. 6 i 7, art. 0_23 ust. 1–3, art. 0_27, art. 0_28 ust. 1–3 i ust. 4 zdanie pierwsze, art. 0_29, art. 0_44 i art. 0_55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.) oraz przepisy wydane na podstawie art. 0_20, art. 0_21, art. 0_24, art. 0_25, art. 0_31 i art. 0_32 tego rozporządzenia;
    • 2) art. 10a , art. 10b , art. 73c , art. 76 , art. 77 , art. 83 , art. 84 , art. 86 , art 88–90 i art 90b–90e ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2020 r. poz. 1382 i …).
  • 3. Czynności podjęte w postępowaniu w sprawie określenia wysokości opłaty emisyjnej ciążącej na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz na podmiocie, o którym mowa w art. 321c  ust. 1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z tytułu importu, na podstawie przepisów działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163  § 2, art. 169  § 4, art. 179  § 2, art. 215  § 1, art. 228  § 1, art. 262  § 5, art. 263  § 1, art. 268  § 3 oraz art. 270a  tej ustawy:
    • 1) nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego;
    • 2) są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji.