Ustawa o ochronie osób i mienia

Art. 36.

Uprawnienia pracownika ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia

• • 1. Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony osób i mienia ma prawo do:
    • 1) ustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych oraz legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
    • 2) wezwania osób do opuszczenia obszaru lub obiektu w przypadku stwierdzenia braku uprawnień do przebywania na terenie chronionego obszaru lub obiektu albo stwierdzenia zakłócania porządku;
    • 3) ujęcia w granicach obszarów lub obiektów chronionych lub poza ich granicami osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, a także chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji;
    • 4) użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12  ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d, pkt 2 lit. a, pkt 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, pkt 13 i 21–23 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2026 r. poz. 244, 737 i 815):
      • a) w granicach chronionych obiektów i obszarów − w przypadkach, o których mowa w art. 11  pkt 2, 5, 8, 10, 13 i 15–17 tej ustawy,
      • b) poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadku, o którym mowa w art. 11  pkt 9 tej ustawy;
    • 5) użycia lub wykorzystania broni palnej:
      • a) w granicach chronionych obiektów i obszarów – w przypadkach, o których mowa w art. 45  pkt 1 lit. a–c i pkt 2 oraz art. 47  pkt 3, 6 i 7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, z wyłączeniem przypadków przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do zamachów, o których mowa w art. 45  pkt 1 lit. a–c tej ustawy,
      • b) poza granicami obiektów i obszarów chronionych – w przypadkach, o których mowa w art. 45  pkt 1 lit. e oraz art. 47  pkt 3 i 6 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
  • 1a. Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12  ust. 1 pkt 5 lub 11 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie z art. 156ze  ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. poz. 1431 i 1668 oraz z 2026 r. poz. 176 i 607), art. 0_28a ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich lub art. 11  pkt 17 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
  • 1b. Pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań ochrony obiektów, o których mowa w art. 5  ust. 1, będących jednocześnie obiektami portowymi w rozumieniu art. 3  ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich, w celu zabezpieczenia infrastruktury portowej przed uszkodzeniem może patrolować ten obiekt od strony wody jednostką pływającą.
  • 1c. Wykonując czynności, o których mowa w ust. 1b, pracownik ochrony ma prawo do wezwania osób przebywających w basenie portowym i nieposiadających do tego uprawnień do jego opuszczenia, a także do podjęcia interwencji wobec tych osób, w tym ujęcia ich oraz użycia środków przymusu bezpośredniego określonych w art. 12  ust. 1 pkt 1 lit. a, b oraz d, pkt 2 lit. a, pkt 11, 13 i 21–23 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej w przypadkach, o których mowa w art. 11  pkt 2, 5, 8, 10, 13 i 15–17 tej ustawy.
  • 2. Wewnętrzna służba ochrony lub przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia prowadzą ewidencję notatek użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez pracowników ochrony.
  • 3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.
  • 4. (uchylony)
  • 5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3.