Art. 449. Przyznawanie świadczenia motywacyjnego
- 1. Żołnierzowi zawodowemu przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu:
- 1) 25 lat służby wojskowej, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy – w wysokości 1500 zł miesięcznie albo
- 2) 28 lat i 6 miesięcy służby wojskowej – w wysokości 2500 zł miesięcznie.
- 2. Świadczenie motywacyjne przyznaje lub odmawia przyznania, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 470, na czas pełnienia służby w danej jednostce wojskowej.
- 3. Świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się żołnierzowi zawodowemu:
- 1) który w ostatniej opinii służbowej otrzymał ocenę ogólną niższą niż dobra;
- 2) przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne, dyscyplinarne lub o odpowiedzialności zawodowej do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania;
- 3) ukaranemu karą dyscyplinarną – do czasu jej zatarcia;
- 4) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone – przez okres 1 roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
- 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, art. 456 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
- 5. Świadczenia motywacyjnego nie wypłaca się za okres:
- 1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub urlopu opiekuńczego;
- 2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, wymienionych w art. 457;
- 3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania;
- 4) zwolnienia od zajęć służbowych w przypadkach, o których mowa w art. 276 ust. 1 pkt 1 i 3–6 oraz art. 284 ust. 1;
- 5) innej nieobecności trwającej co najmniej 1 miesiąc kalendarzowy.
- 6. Jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 3 i 5, wstrzymanie wypłaty świadczenia motywacyjnego następuje z dniem zaistnienia tych okoliczności. Wstrzymanie wypłaty świadczenia motywacyjnego następuje w formie dokumentu wydawanego dla celów ewidencyjnych przez organ, który przyznał to świadczenie.
- 7. Do ustalania wysokości świadczenia motywacyjnego przepis art. 435 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
