Ustawa o kinematografii

Art.  1. Zakres regulacji ustawy

• Ustawa określa zasady wspierania twórczości filmowej i innej działalności w dziedzinie kinematografii oraz ochrony zasobów sztuki filmowej.

Art.  2. Wyłączenie stosowania ustawy

• Ustawy nie stosuje się do:
  • 1) audiowizualnej rejestracji:
    • a) wykonań utworów słownych, słowno-muzycznych, muzycznych i scenicznych,
    • b) zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego, gospodarczego i sportowego,
    • c) sporządzanej na potrzeby nauki, nauczania, techniki, reklamy, promocji, informacji i instruktażu,
    • d) sporządzanej na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków wyznaniowych,
    • e) zdarzeń z życia prywatnego;
  • 2) produkcji filmu i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym, a także produkcji filmów i rozpowszechniania filmów przez jednostki organizacyjne więziennictwa podległe Ministrowi Sprawiedliwości lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań w zakresie instruktażu oraz działalności ochronnej i resocjalizacyjnej.

Art.  3. Mecenat państwa nad kinematografią

• 1. Państwo sprawuje mecenat nad działalnością w dziedzinie kinematografii, jako części kultury narodowej, polegający w szczególności na wspieraniu produkcji i promocji filmu, upowszechnianiu kultury filmowej oraz ochronie dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie filmu.
• 2. Kinematografia obejmuje twórczość filmową, produkcję filmów, usługi filmowe, dystrybucję i rozpowszechnianie filmów, w tym działalność kin, upowszechnianie kultury filmowej, promocję polskiej twórczości filmowej oraz gromadzenie, ochronę i upowszechnianie zasobów sztuki filmowej.

Art.  4. Ustawowe pojęcie filmu

• 1. Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub animowany, złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalonych na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów dokumentalnych i animowanych, przewidziany do wyświetlania w kinie jako pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Filmem jest również utwór, który z powodu okoliczności niezawinionych nie został wyświetlony w kinie.
• 2. Film uznaje się za film polski, jeżeli jego producentem lub koproducentem jest podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto spełniony jest co najmniej jeden z warunków:
  • 1) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego, reżyser oraz wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych producenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi 100 %, przy czym środki te, do wysokości 80 % kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto kopia wzorcowa jest wykonana w języku polskim;
  • 2) autor scenariusza lub adaptowanego utworu literackiego lub reżyser, lub wykonawca jednej z głównych ról są obywatelami polskimi, udział środków finansowych koproducenta mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w kosztach produkcji filmu stanowi co najmniej 20 % przy filmie będącym koprodukcją dwustronną oraz co najmniej 10 % przy filmie będącym koprodukcją wielostronną, przy czym środki te, do wysokości 80 % kosztów produkcji filmu, muszą być wydatkowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto główna wersja językowa wykonana jest w języku polskim.

Art.  5. Katalog pojęć ustawowych

• Użyte w ustawie określenia oznaczają:
  • 1) dystrybucja filmu - nabycie prawa do eksploatacji filmu, w tym prawa do wykonywania kopii filmu i przystosowania filmu do eksploatacji w wersji językowej innej niż ta, w której został wytworzony, oraz przekazanie tego prawa innym podmiotom w celu rozpowszechniania filmu;
  • 2) film niskobudżetowy - film, którego koszt produkcji jest niższy niż dwukrotność maksymalnej kwoty dofinansowania filmu ustalonej na dany rok przez Radę Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej;
  • 3) kino - miejsce i zespół urządzeń technicznych służących do publicznego wyświetlania filmu;
  • 4) kopia wzorcowa - kopię filmu stanowiącą wzorzec przy produkcji kopii eksploatacyjnych;
  • 5) koproducent filmu - podmiot, który wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach majątkowych;
  • 6) producent filmu - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, o której mowa w art. 33¹ , definicja jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, § 1 Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu;
  • 7) produkcja filmu - zespół czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu w postaci kopii wzorcowej;
  • 8) rozpowszechnianie filmu - publiczne udostępnianie filmu w jakikolwiek sposób, z wyłączeniem nadawania przez nadawców telewizyjnych;
  • 9) upowszechnianie kultury filmowej - działalność polegającą na organizowaniu przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej działalności kulturalnej i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz publikacji naukowych i kulturalnych, poświęconych sztuce filmowej;
  • 10) usługi filmowe - usługi świadczone w ramach wykonywanej działalności gospodarczej przez przedsiębiorców na rzecz producentów dla celów produkcji filmowej, obejmujące w szczególności czynności dokonywane przy pomocy własnych pracowników, udostępnianie pomieszczeń i hal zdjęciowych, sprzętu filmowego bez obsługi oraz wykonywanie specjalistycznych usług transportowych.

Art.  6. Zadania ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

• 1. Zadania organów administracji rządowej w zakresie kinematografii realizuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zwany dalej "ministrem".
• 2. Do zakresu działania ministra należy w szczególności:
  • 1) projektowanie kierunków realizacji polityki kulturalnej państwa w dziedzinie kinematografii;
  • 2) zapewnienie powszechnego dostępu społeczeństwa do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;
  • 3) tworzenie warunków do rozwoju wszystkich gatunków i rodzajów twórczości filmowej;
  • 4) wspieranie rozwoju artystycznego młodych twórców;
  • 5) wspieranie edukacji i doskonalenia zawodowego oraz ochrony zawodów filmowych;
  • 6) wspieranie upowszechniania kultury filmowej i działanie na rzecz rozwoju społecznego ruchu filmowego oraz piśmiennictwa filmowego.

Art.  7. Status prawny i siedziba polskiego instytutu szkoły filmowej

• 1. W celu wspierania rozwoju kinematografii tworzy się Polski Instytut Sztuki Filmowej, zwany dalej "Instytutem", będący państwową osobą prawną.
• 2. Siedzibą Instytutu jest miasto stołeczne Warszawa.

Art.  8. Zadania instytutu

• 1. Instytut realizuje zadania z zakresu polityki państwa w dziedzinie kinematografii, w szczególności przez:
  • 1) tworzenie warunków do rozwoju polskiej produkcji filmów i koprodukcji filmowej;
  • 2) inspirowanie i wspieranie rozwoju wszystkich gatunków polskiej twórczości filmowej, a w szczególności filmów artystycznych w tym przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;
  • 3) wspieranie działań mających na celu tworzenie warunków powszechnego dostępu do dorobku polskiej, europejskiej i światowej sztuki filmowej;
  • 4) wspieranie debiutów filmowych oraz rozwoju artystycznego młodych twórców filmowych;
  • 5) promocję polskiej twórczości filmowej;
  • 6) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej, w tym produkcji filmów podejmowanych przez środowiska polonijne;
  • 7) świadczenie usług eksperckich organom administracji publicznej;
  • 8) wspieranie utrzymywania archiwów filmowych;
  • 9) wspieranie rozwoju potencjału polskiego niezależnego przemysłu kinematograficznego, a w szczególności małych i średnich przedsiębiorców działających w kinematografii;
  • 10) wspieranie produkcji audiowizualnej na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 listopada 2018 r. o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 50);
  • 11) nadawanie każdemu filmowi wyświetlanemu w kinie indywidualnego identyfikatora publikowanego na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej;
  • 12) wspieranie rozwiązań ułatwiających zapoznanie się z dorobkiem kinematografii osobom z niepełnosprawnościami wzroku i słuchu.
• 2. Instytut, w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, współpracuje z organami administracji rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego.

Art.  9. Gospodarka finansowa instytutu

• 1. Instytut samodzielnie gospodaruje mieniem oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadą efektywnego ich wykorzystania.
• 2. Instytut nie może wykonywać działalności gospodarczej.

Art.  10. Nadzór nad działalnością instytutu

• 1. Nadzór nad działalnością Instytutu sprawuje minister.
• 2. Minister, w terminie 30 dni, bada uchwały podejmowane przez Radę Instytutu i przesyłane mu niezwłocznie przez ten organ, w zakresie zgodności z prawem, i stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części, jeżeli narusza ona prawo lub stwarza zagrożenie wystąpienia ujemnego wyniku finansowego.
• 3. Minister zatwierdza roczny plan działalności oraz projekt rocznego planu finansowego Instytutu; zatwierdzony projekt rocznego planu finansowego Instytutu jest przekazywany ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w trybie określonym w przepisach dotyczących prac nad projektem ustawy budżetowej.
• 4. Minister rozpatruje i zatwierdza roczne sprawozdanie z działalności oraz roczne sprawozdanie finansowe Instytutu.
• 5. Minister wskazuje biegłego rewidenta do badania rocznego sprawozdania finansowego.

Art.  11. Statut instytutu

• 1. Instytut działa na podstawie ustawy i statutu.
• 2. Minister, w drodze zarządzenia, nadaje Instytutowi statut, w którym określa w szczególności:
  • 1) szczegółowy zakres działania Instytutu,
  • 2) organizację wewnętrzną Instytutu,
  • 3) szczegółowe zadania organów Instytutu oraz tryb ich działania - uwzględniając stworzenie właściwych warunków do prawidłowej realizacji zadań przez Instytut.
• 3. (uchylony)

Art.  12. Organy instytutu

• Organami Instytutu są:
  • 1) Dyrektor Instytutu, zwany dalej "Dyrektorem";
  • 2) Rada Instytutu, zwana dalej "Radą".

Art.  13. Zadania dyrektora instytutu

• 1. Dyrektor kieruje Instytutem i reprezentuje go na zewnątrz.
• 2. Do zadań Dyrektora należy w szczególności:
  • 1) opracowanie rocznego planu działalności oraz projektu rocznego planu finansowego Instytutu, a także występowanie do ministra z wnioskami w sprawie wysokości dotacji na realizację zadań Instytutu;
  • 2) sporządzanie rocznego sprawozdania z działalności Instytutu oraz rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
  • 3) dofinansowywanie przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji i rozpowszechniania filmów, promocji twórczości filmowej oraz upowszechniania kultury filmowej, po zasięgnięciu opinii ekspertów wskazanych przez ministra spośród przedstawicieli środowisk filmowych;
  • 4) sprawowanie zarządu majątkiem Instytutu;
  • 5) prowadzenie gospodarki finansowej Instytutu.
• 3. Dyrektor może ustanawiać stypendia i nagrody ze środków Instytutu.

Art.  14. Powoływanie, odwoływanie i kadencja dyrektora instytutu

• 1. Dyrektora powołuje minister po przeprowadzeniu konkursu. Komisję konkursową powołuje minister, w szczególności spośród kandydatów zgłoszonych przez środowiska filmowe, w tym twórców i producentów filmowych oraz związki zawodowe działające w kinematografii.
• 2. Kadencja Dyrektora trwa 5 lat.
• 3. Funkcję Dyrektora można pełnić nie więcej niż przez dwie kadencje.
• 4. Zastępcę Dyrektora powołuje i odwołuje minister na wniosek Dyrektora.
• 5. Dyrektor i jego zastępca są zatrudniani na podstawie powołania, z tym że do Dyrektora nie stosuje się art. 70 , odwołanie ze stanowiska pracownika zatrudnionego na podstawie powołania, § 1 Kodeksu pracy.
• 6. Minister może odwołać Dyrektora, po zasięgnięciu opinii Rady, przed upływem kadencji w przypadku:
  • 1) działania z naruszeniem prawa;
  • 2) zrzeczenia się funkcji;
  • 3) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
  • 4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;
  • 5) niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
  • 6) negatywnej opinii Rady w zakresie, o którym mowa w art. 17 , zadania Rady Instytutu, ust. 1 pkt 3.
• 7. W przypadkach, o których mowa w ust. 6, minister może odwołać Dyrektora również na wniosek Rady.
• 8. W okresie kierowania Instytutem Dyrektor nie może wykonywać innej działalności związanej z kinematografią, a w szczególności być zatrudniony w instytucjach kultury oraz podmiotach wykonujących działalność gospodarczą w zakresie produkcji filmów i dystrybucji filmów, posiadać akcji lub udziałów w takich podmiotach, a także być członkiem ich organów.
• 9. Minister określi, w drodze rozporządzenia, sposób ogłaszania, organizację i tryb przeprowadzania konkursu, a także skład, sposób powołania oraz zadania komisji konkursowej, uwzględniając w szczególności potrzebę sprawnego przeprowadzenia konkursu oraz wszechstronnej oceny kwalifikacji kandydatów.

Art.  15. Skład rady instytutu i członkostwo w radzie

• 1. Rada składa się z jedenastu członków powoływanych na okres 3 lat przez ministra.
• 2. W skład Rady minister powołuje:
  • 1) trzech członków zgłoszonych przez twórców filmowych;
  • 2) jednego członka zgłoszonego przez producentów filmowych;
  • 3) jednego członka zgłoszonego przez związki zawodowe działające w sferze kinematografii;
  • 4) pięciu członków zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 19 , obowiązek wpłat na rzecz Instytutu, ust. 1-5;
  • 5) jednego członka reprezentującego ministra.
• 3. Pracami Rady kieruje przewodniczący wybierany przez Radę spośród jej członków w głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów w obecności co najmniej sześciu członków. Rada może w czasie kadencji dokonać, w tym samym trybie, zmiany jej przewodniczącego.
• 4. Nie można pełnić funkcji członka Rady przez więcej niż dwie kolejno po sobie następujące kadencje.
• 5. Za pełnienie funkcji członka Rady nie przysługuje wynagrodzenie.

Art.  16. Odwołanie członka rady instytutu przed upływem kadencji

• 1. Minister może odwołać członka Rady przed upływem kadencji w przypadku:
  • 1) zrzeczenia się funkcji;
  • 2) choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;
  • 3) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
• 2. W przypadku odwołania członka Rady przed upływem kadencji minister powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej kadencji.

Art.  17. Zadania rady instytutu

• 1. Do zadań Rady należy w szczególności:
  • 1) wytyczanie kierunków działania Instytutu;
  • 2) opiniowanie rocznego planu działalności oraz projektu rocznego planu finansowego Instytutu;
  • 3) opiniowanie rocznego sprawozdania z działalności oraz rocznego sprawozdania finansowego Instytutu;
  • 4) opiniowanie zmian statutu.
• 2. Rada może przedstawiać ministrowi, innym organom administracji publicznej i Dyrektorowi stanowiska, opinie lub wnioski we wszystkich sprawach dotyczących Instytutu i kinematografii.

Art.  18. Przychody instytutu

• 1. Przychodami Instytutu są:
  • 1) dotacje podmiotowe z budżetu państwa, przekazywane przez ministra ze środków ujętych w części budżetowej, której jest dysponentem;
  • 2) przychody z eksploatacji filmów, do których autorskie prawa majątkowe przysługują Instytutowi;
  • 3) darowizny, spadki i zapisy;
  • 4) przychody z majątku Instytutu;
  • 5) środki przyznawane przez ministra z Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87  ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495);
  • 6) wpłaty, o których mowa w art. 19  ust. 1–5, 6a i 7;
  • 7) (uchylony)
  • 8) wpływy z kar nałożonych na podstawie art. 19b .
• 2. Instytut może otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na realizację zadań inwestycyjnych.
• 3. Koszty działalności Instytutu pokrywane są z przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4.

Art.  19. Obowiązek wpłat na rzecz instytutu

• 1. Podmiot prowadzący kino dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie, przed podziałem z podmiotem prowadzącym dystrybucję.
• 2. Podmiot prowadzący dystrybucję dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego ze sprzedaży oraz wynajmu nośników z nagranymi na nich filmami oraz z umów upoważniających inne podmioty do takiej sprzedaży lub wynajmu.
• 3. Nadawca programu telewizyjnego dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu emisji przekazów handlowych albo przychodu pochodzącego z pobranych bezpośrednio od abonentów opłat za dostęp do nadawanych programów, jeżeli przychód ten w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy.
• 3a. Nadawca programu telewizyjnego posiadający siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokonuje wpłaty, o której mowa w ust. 3, ustalanej na podstawie przychodów uzyskiwanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
• 4. Operator platformy cyfrowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do programów telewizyjnych nadawanych lub reemitowanych na platformie cyfrowej.
• 5. Operator telewizji kablowej dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5 % przychodu uzyskanego z tytułu przychodów pochodzących z opłat za dostęp do reemitowanych programów telewizyjnych oraz świadczenia usług reemisji.
• 6. (uchylony)
• 6a. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie dokonuje wpłaty na rzecz Instytutu w wysokości 1,5% przychodu uzyskanego z tytułu opłat za dostęp do udostępnianych publicznie audiowizualnych usług medialnych na żądanie albo przychodu uzyskanego z tytułu emisji przekazów handlowych, jeżeli ten przychód w danym okresie rozliczeniowym jest wyższy.
• 6b. Podmiot dostarczający audiowizualną usługę medialną na żądanie posiadający siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokonuje wpłaty, o której mowa w ust. 6a, ustalanej na podstawie przychodów uzyskiwanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
• 6c. Obowiązek, o którym mowa w ust. 6a i 6b, nie ma zastosowania do podmiotu dostarczającego audiowizualną usługę medialną na żądanie:
  • 1) będącego mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu art. 7  ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24) lub
  • 2) którego liczba użytkowników wszystkich udostępnianych publicznie przez niego audiowizualnych usług medialnych na żądanie w roku poprzedzającym rok, w którym jest ustalany obowiązek wpłaty na rzecz Instytutu, nie przekroczyła 1% abonentów usług transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu; liczbę użytkowników usług transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu określa się na podstawie danych z inwentaryzacji, o której mowa w art. 29  ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 884). 6ca. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3 oraz 3a, nie ma zastosowania do:
  • 1) nadawcy będącego mikroprzedsiębiorcą w rozumieniu art. 7  ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców lub
  • 2) nadawcy, którego łączny udział w widowni wszystkich rozpowszechnianych programów w roku poprzedzającym rok, w którym jest ustalany obowiązek wpłaty na rzecz Instytutu, nie przekroczył 1%.
• 7. Publiczny nadawca telewizyjny jest zobowiązany przeznaczyć na produkcję filmów nie mniej niż 1,5 % rocznych wpływów z abonamentu za posiadanie odbiorników telewizyjnych. Z wykonania tego obowiązku nadawca przekazuje Dyrektorowi roczne sprawozdanie w terminie do końca pierwszego kwartału roku kalendarzowego. W przypadku gdy kwota, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie zostanie w całości wydatkowana na produkcję filmów, nadawca przekazuje Instytutowi różnicę wynikającą z rozliczenia w terminie 1 miesiąca po upływie pierwszego kwartału roku kalendarzowego.
• 8. Wpłaty, o których mowa w ust. 1–5 i 6a, są przekazywane w okresach kwartalnych w terminie 30 dni po upływie kwartału.
• 8a. Dokonując wpłaty, o której mowa w ust. 1–5 i 6a, podmiot obowiązany do jej dokonania przedkłada oświadczenie o wysokości przychodów, w oparciu o które ustalona została wysokość wpłaty. Oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
• 8b. W razie wątpliwości co do poprawności złożonego oświadczenia Dyrektor może wezwać do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia oświadczenia, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w nim zawartych.
• 8c. Dyrektor może zwrócić się do Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o przekazanie informacji, o których mowa w art. 37a  ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2020 r. poz. 805, z 2021 r. poz. 1676 oraz z 2022 r. poz. 857), jeżeli informacje te są niezbędne dla ustalenia wysokości wpłaty, o której mowa w ust. 3 i 3a oraz 6a i 6b.
• 8d. Dyrektor przekazuje Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji sprawozdanie z wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 3 i 3a oraz 6a i 6b, w terminie 30 dni przed dniem upływu terminu na przekazanie Komisji Europejskiej sprawozdania, o którym mowa w art. 6  ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.
• 9. Do należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1–5, 6a i 7, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują Dyrektorowi.
• 9a. Decyzje Dyrektora w sprawach należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1–5, 6a i 7, są ostateczne.
• 10. Wpłaty, o których mowa w ust. 1–5, 6a i 7, stanowią koszty uzyskania przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, w dacie ich poniesienia.

Art.  19a. Dane przekazywane instytutowi przez podmiot prowadzący kino

• 1. Podmiot prowadzący kino przekazuje Instytutowi:
  • 1) dzienne dane o liczbie widzów, liczbie sprzedanych biletów i zaakceptowanych znakach legitymacyjnych oraz przychodach z tytułu sprzedaży biletów w odniesieniu do każdego filmu wyświetlanego w danym dniu;
  • 2) miesięczne dane o przychodach z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie.
• 2. Jeżeli podmiot prowadzi więcej niż jedno kino przekazuje Instytutowi dane, o których mowa w ust. 1, odrębnie dla każdego kina.
• 3. Dane, o których mowa w ust. 1:
  • 1) pkt 1, są przekazywane dwa razy w tygodniu: w pierwszym dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, następującym po każdej niedzieli – za piątek, sobotę i niedzielę, oraz w dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, poprzedzającym każdą sobotę – za poniedziałek, wtorek, środę i czwartek,
  • 2) pkt 2, są przekazywane w pierwszym dniu miesiąca, który nie jest dniem wolnym od pracy, następującym po miesiącu, którego dotyczą – za pośrednictwem systemu teleinformatycznego przy użyciu dokumentów elektronicznych w rozumieniu art. 3  pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669) albo przez formularz elektroniczny udostępniony na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej.
• 3a. W przypadku nieosiągania przez podmiot prowadzący kino przychodów, o których mowa w ust. 1, lub gdy wszystkie dane, o których mowa w ust. 1, jakie zobowiązany jest podmiot prowadzący kino przekazywać Instytutowi wynoszą 0, podmiot prowadzący kino jest zwolniony z konieczności przesyłania danych w okresach, o których mowa w ust. 3. W przypadku osiągnięcia przez podmiot prowadzący kino przychodów, o których mowa w ust. 1, lub gdy jakakolwiek dana, o której mowa w ust. 1, wynosi więcej niż 0, podmiot prowadzący kino jest zobowiązany niezwłocznie rozpocząć przekazywanie danych, o których mowa w ust. 1
• 4. Minister określi, w drodze rozporządzenia:
  • 1) elektroniczny format przekazywania danych, o których mowa w ust. 1,
  • 2) wzór formularzy służących do przekazywania Instytutowi danych, o których mowa w ust. 1, wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania – uwzględniając konieczność uproszczenia, usprawnienia i ujednolicenia procesu przekazywania danych.

Art.  19b. Kara pieniężna za niedopełnienie obowiązków w zakresie przekazywania danych instytutowi

• 1. Podmiot prowadzący kino, który nie przekaże danych, o których mowa w art. 19a , albo nie przekaże ich w terminie – podlega karze pieniężnej w wysokości od 1000 do 100 000 zł.
• 2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji Dyrektor.
• 3. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych Dyrektor uwzględnia wcześniejsze naruszenia obowiązków przekazywania danych przez podmiot prowadzący kino, zakres i rodzaj danych nieprzekazanych albo nieprzekazanych w terminie oraz rozmiar działalności prowadzonej przez podmiot.
• 4. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Instytutu.
• 5. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna.
• 6. Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096).
• 7. Wierzycielem należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest Instytut.
• 8. Organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wierzyciela należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, jest minister.

Art.  20. Roczny plan finansowy i rachunkowość instytutu

• 1. Podstawą gospodarki finansowej Instytutu jest roczny plan finansowy.
• 2. Roczny plan finansowy obejmuje w szczególności:
  • 1) przychody, w tym dotacje z wyodrębnieniem ich rodzajów;
  • 2) koszty operacyjne, w tym wydatki na wynagrodzenia i składki naliczane od wynagrodzeń;
  • 3) wydatki inwestycyjne;
  • 4) stan środków obrotowych na początek i koniec roku obrotowego.
• 3. Rokiem obrotowym Instytutu jest rok kalendarzowy.
• 4. Instytut prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w przepisach o rachunkowości.
• 5. Roczne sprawozdanie finansowe Instytutu podlega badaniu przez biegłego rewidenta.

Art.  21. Fundusze instytutu

• 1. Instytut tworzy:
  • 1) fundusz statutowy;
  • 2) fundusz rezerwowy;
  • 3) inne fundusze, jeżeli obowiązek ich utworzenia wynika z odrębnych przepisów.
• 2. Fundusz statutowy odzwierciedla wartość mienia otrzymanego przez Instytut w momencie utworzenia.
• 3. Fundusz statutowy zwiększa się o:
  • 1) dotacje celowe na inwestycje służące realizacji zadań Instytutu;
  • 2) wartość mienia otrzymanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów;
  • 3) zysk netto, z uwzględnieniem ust. 5.
• 4. Fundusz statutowy zmniejsza się o:
  • 1) wartość mienia przekazanego nieodpłatnie na podstawie decyzji właściwych organów lub na podstawie odrębnych przepisów;
  • 2) straty netto nieznajdujące pokrycia w funduszu rezerwowym.
• 5. Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto. Odpis na fundusz rezerwowy nie może być niższy niż 10 % zysku netto. Instytut może zaniechać odpisu, gdy stan funduszu rezerwowego przekroczy równowartość 2 % kosztów działalności Instytutu w roku obrotowym.
• 6. Fundusz rezerwowy przeznacza się na pokrycie straty netto.

Art.  22. Dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu kinematografii

• 1. Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu przygotowania projektów filmowych, produkcji filmów, dystrybucji filmów i rozpowszechniania filmów, promocji polskiej twórczości filmowej i upowszechniania kultury filmowej, zwanego dalej "dofinansowaniem przedsięwzięcia", może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie kinematografii, zarówno polski, jak i z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz strukturę własności, z zastrzeżeniem ust. 2.
• 2. Instytut nie może udzielić dofinansowania przedsięwzięcia:
  • 1) osobie fizycznej skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo składania fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;
  • 2) osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niebędącej osobą prawną, w której osoba będąca członkiem jego organów zarządzających bądź wspólnikiem została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w pkt 1;
  • 3) podmiotowi, który:
    • a) posiada zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub
    • b) pozostaje pod zarządem komisarycznym albo znajduje się w toku likwidacji, postępowania upadłościowego, postępowania restrukturyzacyjnego, lub
    • c) w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia naruszył w sposób istotny umowę zawartą z Instytutem.
• 3. Dofinansowanie przedsięwzięcia udzielane jest w oparciu o następujące kryteria:
  • 1) walory artystyczne, poznawcze i etyczne;
  • 2) znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka ojczystego;
  • 3) wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;
  • 4) przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;
  • 5) warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.

Art.  23. Forma dofinansowania przedsięwzięcia zakresu kinematografii

• 1. Dofinansowanie przedsięwzięcia odbywa się w formie dotacji, a w odniesieniu do przedsięwzięć z zakresu przygotowania projektów filmowych i produkcji filmów również w formie udzielenia pożyczki lub poręczenia.
• 2. Dofinansowanie przedsięwzięcia nie może przekroczyć 50 % budżetu filmu, z wyjątkiem filmów, których treść i forma mają charakter ambitny artystycznie i które mają ograniczone walory komercyjne lub debiutów reżyserskich (film trudny) oraz filmów niskobudżetowych. W każdym przypadku kwota dofinansowania przedsięwzięcia nie może przekroczyć 90 % budżetu przedsięwzięcia.
• 3. Instytut udziela dofinansowania przedsięwzięcia w drodze umowy cywilnoprawnej, którą w imieniu Instytutu zawiera Dyrektor, po zasięgnięciu opinii ekspertów.
• 4. Instytut jako organ udzielający dofinansowania przedsięwzięcia zobowiązany jest do kontroli rozliczenia przychodów i kosztów dofinansowanego przedsięwzięcia. Kontroli podlega również przebieg i sposób realizacji przedsięwzięcia oraz prawidłowość wykorzystania otrzymanego z Instytutu dofinansowania.
• 5. Podmiot otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia jest zobowiązany, w przypadku osiągnięcia zysku z przedsięwzięcia, do zwrotu dofinansowania przedsięwzięcia na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.
• 6. Minister określi, w drodze rozporządzenia:
  • 1) szczegółowe warunki i tryb udzielania dofinansowania przedsięwzięcia, a także istotne elementy wniosku o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia,
  • 2) istotne elementy umów cywilnoprawnych, o których mowa w ust. 3 - uwzględniając konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 , mecenat państwa nad kinematografią, ust. 1, efektywnego i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia oraz zapewnienia przejrzystości jego udzielania.

Art.  24. Eksperci i ich opinie

• 1. Ekspertów, o których mowa w art. 23 , forma dofinansowania przedsięwzięcia zakresu kinematografii, ust. 3, powołuje, w liczbie co najmniej 7, minister spośród przedstawicieli środowisk filmowych oraz środowisk opiniotwórczych na okres 12 miesięcy.
• 2. Opinie ekspertów są sporządzane na piśmie i zawierają szczegółową analizę przedsięwzięcia pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 22 , dofinansowanie przedsięwzięcia z zakresu kinematografii, ust. 3.
• 3. Ekspert sporządzający opinię nie może być w jakikolwiek sposób związany z realizacją analizowanego przedsięwzięcia.

Art.  25. Obowiązki otrzymującego dofinansowanie przedsięwzięcia

• Otrzymujący dofinansowanie przedsięwzięcia ma obowiązek wykorzystać uzyskane środki zgodnie z celem, na jaki je uzyskał, i zgodnie z umową o dofinansowanie przedsięwzięcia. Dotyczy to także odsetek bankowych od uzyskanych środków w ramach dofinansowania przedsięwzięcia.

Art.  26. Uprawnienia kontrolne instytutu

• 1. W ramach kontroli, o których mowa w art. 23 , forma dofinansowania przedsięwzięcia zakresu kinematografii, ust. 4, upoważnieni pracownicy Instytutu mogą badać dokumenty i inne nośniki informacji, które mają lub mogą mieć znaczenie dla oceny prawidłowości wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia, oraz żądać udzielenia ustnie lub na piśmie informacji dotyczących wykonania objętego dofinansowaniem przedsięwzięcia.
• 2. Minister określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 23 , forma dofinansowania przedsięwzięcia zakresu kinematografii, ust. 4, uwzględniając konieczność realizacji celów, określonych w art. 3 , mecenat państwa nad kinematografią, ust. 1, oraz efektywnego i skutecznego wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia.

Art.  27. Odstąpienie instytutu od umowy o dofinansowanie przedsięwzięcia

• 1. Instytut może odstąpić od umowy o udzielenie dofinansowania przedsięwzięcia w przypadku wykorzystania dofinansowania przedsięwzięcia niezgodnie z przeznaczeniem, nieterminowego lub nienależytego wykonywania umowy, w tym w szczególności zmniejszenia zakresu objętego dofinansowaniem przedsięwzięcia stwierdzonego na podstawie wyników kontroli oraz oceny realizacji wniosków i zaleceń pokontrolnych.
• 2. Odstępując od umowy Instytut określa kwotę wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia przekazania środków, termin jej zwrotu oraz nazwę i numer konta, na które należy dokonać wpłaty.

Art.  28. Ochrona narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii

• 1. Działalność w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii prowadzi państwowa instytucja kultury wyspecjalizowana w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii oraz filmoteki regionalne.
• 2. Do zadań państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii należy w szczególności:
  • 1) gromadzenie i zabezpieczanie:
    • a) materiałów negatywowych, kopii wzorcowych oraz innych archiwalnych kopii filmowych filmów polskich,
    • b) archiwalnych kopii filmowych filmów niebędących filmami polskimi, jeżeli filmy te mają istotne znaczenie dla polskiej kultury, nauki lub życia społecznego;
  • 2) wypracowywanie metodologii archiwizacji filmów polskich i polskiej dokumentacji historyczno-filmowej;
  • 3) gromadzenie i archiwizacja dokumentacji dotyczącej produkcji filmów i rozpowszechniania filmów;
  • 4) upowszechnianie kultury filmowej, w tym udostępnianie zasobów sztuki filmowej;
  • 5) gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz eksponatów dotyczących historii filmu i kinematografii;
  • 6) prowadzenie katalogu dzieł filmowych;
  • 7) współpraca z krajowymi i zagranicznymi podmiotami;
  • 8) działalność kulturalno-oświatowa oraz wydawnicza.
• 3. Państwowa instytucja kultury wyspecjalizowana w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii udostępnia Instytutowi zgromadzone materiały filmowe, w tym materiały wyjściowe i promocyjne, w celu wykorzystania ich do działalności określonej w ustawie lub w statucie. Wysokość opłat za udostępnianie materiałów określi minister w drodze zarządzenia.
• 4. Samorządy lokalne mogą tworzyć filmoteki regionalne w formie samorządowych instytucji kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r. poz. 406, z 2014 r. poz. 423 oraz z 2015 r. poz. 337 i 1505). Zakres działania filmotek regionalnych określa ust. 2, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzictwa kulturalnego kinematografii w regionie.
• 5. Do działalności państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii i filmotek regionalnych w zakresie państwowego zasobu archiwalnego, określonej w ust. 2 pkt 1-3, stosuje się ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2015 r. poz. 1446 oraz z 2016 r. poz. 352).

Art.  29. Uchylony

Art.  30. Przekazanie kopii wyprodukowanego filmu

• Producent filmu przekazuje nieodpłatnie państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie ochrony narodowego dziedzictwa kulturalnego w dziedzinie kinematografii jeden egzemplarz nieeksploatowanej kopii każdego wyprodukowanego filmu oraz materiały dokumentacyjne związane z produkcją filmu, w szczególności scenariusz, listę montażową i dialogową, fotosy, plakaty, listę napisów i materiały reklamowe - w terminie 30 dni po zakończeniu produkcji, nie później jednak niż w dniu rozpoczęcia dystrybucji filmu.

Art.  31. Zmiana ustawy o kinematografii

• W ustawie z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii (Dz. U. z 2003 r. poz. 513) wprowadza się następujące zmiany: (zmiany pominięte).

Art.  32. Zmiana ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

• W ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. poz. 123, z późn. zm.): (zmiany pominięte).

Art.  33. Zmiana ustawy o grach i zakładach wzajemnych

• W ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. poz. 27 i poz. 2703): (zmiany pominięte).

Art.  34. Przepisy dostosowujące i przejściowe

• Z dniem wejścia ustawy w życie podlegają umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia kwalifikacji do wykonywania zawodów filmowych, prowadzone na podstawie ustawy, o której mowa w art. 31 .

Art.  35. Przepisy dostosowujące i przejściowe

• 1. Wierzytelności państwowych instytucji filmowych, w stosunku do których toczy się postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe, wymagalne w dniu wejścia ustawy w życie - z tym dniem stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.
• 2. Wierzytelności Skarbu Państwa wobec państwowych instytucji filmowych z tytułu odpłatnego nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych urządzeń i lokali, niezaspokojone w całości lub części do dnia wejścia ustawy w życie - z tym dniem stają się nieodpłatnie mieniem Instytutu.
• 3. Wierzytelności Skarbu Państwa wobec samorządowych instytucji filmowych z tytułu odpłatnego nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. własności budynków, innych urządzeń i lokali, niezaspokojone w całości lub części do dnia wejścia ustawy w życie - z dniem przekształcenia samorządowej instytucji filmowej w samorządową instytucję kultury stają się nieodpłatnie mieniem tej samorządowej instytucji kultury.
• 4. Zmiana w księgach wieczystych wpisów dotyczących hipotek zabezpieczających wierzytelności, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje na wniosek Dyrektora, a w odniesieniu do wierzytelności, o których mowa w ust. 3, na wniosek właściwego organu wykonawczego organizatora samorządowej instytucji kultury.

Art.  36. Przepisy dostosowujące i przejściowe

• Rozporządzenie wydane na podstawie art. 0_22 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 31 , zachowuje moc do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 0_22 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 31 , w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Art.  37. Przepisy dostosowujące i przejściowe

• 1. Pierwszego Dyrektora minister powołuje na okres do czasu powołania Dyrektora w trybie art. 14  ust. 1, nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wejścia niniejszej ustawy w życie.
• 2. Okresu pełnienia funkcji Dyrektora, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się na poczet kadencji, o których mowa w art. 14  ust. 2 i 3.

Art.  38. Przepisy dostosowujące i przejściowe

• Z dniem wejścia w życie ustawy samorządowe instytucje filmowe, utworzone na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii, stają się samorządowymi instytucjami kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Art.  39. Przepisy dostosowujące i przejściowe

• 1. Zarząd województwa będący organem założycielskim samorządowej instytucji filmowej staje się, z dniem wejścia w życie ustawy, organizatorem w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.
• 2. Organizator, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy nada statut samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38 .
• 3. Organy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, pełnią funkcję do czasu powołania organów zarządzających samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38 , nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy.
• 4. Pracownicy samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, pracownikami samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38 .
• 5. Mienie samorządowej instytucji filmowej, o której mowa w ust. 1, staje się, z dniem wejścia w życie ustawy, mieniem samorządowej instytucji kultury, o której mowa w art. 38 .
• 6. Samorządowa instytucja kultury, o której mowa w art. 38 , wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem była samorządowa instytucja filmowa, o której mowa w ust. 1, bez względu na charakter prawny tych stosunków.

Art.  40. Wejście ustawy w życie

• Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 19  oraz art. 31  pkt 23 w zakresie art. 45b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. ---------- [Ustawa została ogłoszona 19.07.2005 r. - Dz.U. z 2005 r. poz. 1111]