Kodeks postępowania karnego

Art. 434.

Zakaz orzekania przez sąd odwoławczy na niekorzyść oskarżonego

• • § 1. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie:
    • 1) wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz
    • 2) w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia, oraz
    • 3) w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym, chyba że środek odwoławczy nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika i nie podniesiono w nim zarzutów albo ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów.
  • § 2. Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 440  lub art. 455 .
  • § 3. (uchylony).
  • § 4. W przypadku skazania z zastosowaniem art. 60  § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36  § 3 Kodeksu karnego skarbowego sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego, i to niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, także wówczas, jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego, który po wydaniu wyroku odwołał lub w istotny sposób zmienił swoje wyjaśnienia lub zeznania. Nie dotyczy to jednak przypadku zasadnego podniesienia zarzutu obrazy prawa materialnego lub stwierdzenia przez sąd odwoławczy okoliczności uzasadniających uchylenie orzeczenia, określonych w art. 439  § 1.
  • § 5. (uchylony).