Ustawa o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Art. 26a.

Wsparcie psychologiczne dyspozytorów medycznych

• • 1. Wojewoda zapewnia dostęp do wsparcia psychologicznego dyspozytorów medycznych udzielanego przez psychologów zatrudnionych na podstawie stosunku pracy w urzędzie wojewódzkim.
  • 2. Wsparcia psychologicznego udziela dyspozytorowi medycznemu osoba, która spełnia następujące wymagania:
    • 1) ukończyła 5-letnie jednolite studia magisterskie na kierunku psychologia;
    • 2) posiada co najmniej 2-letnie doświadczenie zawodowe w:
      • a) interwencji kryzysowej lub pracy polegającej na udzielaniu wsparcia osobom wykonującym zawód medyczny lub
      • b) pracy w Policji, wojsku lub Państwowej Straży Pożarnej na stanowisku psychologa.
  • 3. Wsparcie psychologiczne udzielane dyspozytorowi medycznemu ma na celu:
    • 1) zapobieganie konsekwencjom zdrowotnym stresu zawodowego;
    • 2) zwiększenie efektywności realizacji zadań przez dyspozytora medycznego.
  • 4. Zadania psychologa w ramach wsparcia psychologicznego obejmują:
    • 1) udział w procedurze rekrutacji przez weryfikację umiejętności radzenia sobie ze stresem, stabilności emocjonalnej, odporności psychicznej oraz innych niezbędnych z punktu widzenia specyfiki pracy kompetencji psychologicznych osób ubiegających się o stanowisko dyspozytora medycznego;
    • 2) prewencję skutków stresorów zawodowych;
    • 3) szkolenia doskonalące dla dyspozytorów medycznych oraz kierownika dyspozytorni medycznej i zastępcy kierownika dyspozytorni medycznej, w zakresie kompetencji psychologicznych zapobiegających stresowi na stanowisku pracy oraz służących wypracowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem zawodowym;
    • 4) poradnictwo i pomoc psychologiczną w zakresie problemów psychologicznych wpływających na dobrostan psychiczny dyspozytora medycznego;
    • 5) interwencje psychologiczne w sytuacjach kryzysowych.
  • 5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres zadań psychologa w ramach wsparcia psychologicznego, biorąc pod uwagę konieczność zapobiegania skutkom psychicznym stresu zawodowego oraz traumatycznego, umożliwienie sprawnego podejmowania decyzji przez dyspozytorów medycznych przez ograniczanie wpływu stresu na proces decyzyjny, a także diagnozowanie i zapobieganie występowaniu objawów wypalenia zawodowego wśród dyspozytorów medycznych.