Kodeks karny skarbowy

Art. 31.

Przepadek przedmiotów nie bęacych własnością sprawcy

• • § 1. Sąd może orzec albo orzeka przepadek przedmiotów określonych w art. 29  pkt 1, 3 i 4 w wypadkach przewidzianych w kodeksie, także wówczas, gdy przedmioty te nie są własnością sprawcy.
  • § 1a. Sąd może orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29  pkt 2, niebędących własnością sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona przewidywała, że mogą one służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa skarbowego albo mogła to przewidzieć przy zachowaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.
  • § 2. Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze czynu zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie.
  • § 3. Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli:
    • 1) orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa skarbowego;
    • 2) uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem, chyba że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29  pkt 4 lub które zostały specjalnie przysposobione do popełnienia czynu zabronionego.
  • § 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.
  • § 5. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególności napojów alkoholowych, produktów kosmetycznych lub produktów leczniczych, może zarządzić ich zniszczenie w całości albo w części, jeżeli sprzedaż tych przedmiotów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu w kraju określonym w odrębnych przepisach.
  • § 6. Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku wyrobów tytoniowych, suszu tytoniowego, płynu do papierosów elektronicznych, wyrobów nowatorskich, jednorazowych papierosów elektronicznych, urządzeń do waporyzacji, zestawów części do urządzeń do waporyzacji, saszetek nikotynowych i innych wyrobów nikotynowych oraz urządzeń i maszyn do ich produkcji lub pakowania następuje poprzez ich zniszczenie.
  • § 7. Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepadek orzeczono, ponosi sprawca czynu zabronionego, chyba że ich wysokość nie przekracza jednej pięćdziesiątej części minimalnego wynagrodzenia.