Ustawa o repatriacji

Art. 41.

Przepis przejściowy

• • 1. Osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2000 r. poz. 353 oraz z 2006 r. poz. 708, 711 i 1043), może być uznana za repatrianta, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
    • 1) złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;
    • 2) była w dniu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich lub jednego z państw powstałych po jego rozpadzie;
    • 3) jest polskiego pochodzenia.
  • 2. Za repatrianta może być również uznana osoba spełniająca łącznie następujące warunki:
    • 1) złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania;
    • 2) jest polskiego pochodzenia;
    • 3) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;
    • 4) do 1991 r. zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium, o którym mowa w art. 9 ;
    • 5) nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8  ustawy.
  • 3. Do nabycia obywatelstwa polskiego przez małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską osoby uznanej za repatrianta na podstawie ust. 2, stosuje się przepisy art. 7 .
  • 4. Przepisy art. 16  ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.