Ustawa o ochronie roślin przed agrofagami

Art. 20.

Kontrola obszaru uznanego za wolny od określonego agrofaga

• • 1. Na obszarze uznanym za wolny od określonego agrofaga wojewódzki inspektor przeprowadza kontrolę występowania tego agrofaga oraz kontrolę przeprowadzenia działań określonych w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 19  ust. 4.
  • 2. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone, że na obszarze uznanym za wolny od określonego agrofaga wystąpił ten agrofag albo istnieje podejrzenie wystąpienia tego agrofaga, wojewódzki inspektor, z uwzględnieniem ust. 9 i ust. 10 pkt 1:
    • 1) wyznacza obszar, na którym powinny zostać podjęte działania mające na celu zwalczenie i zapobieżenie rozprzestrzenieniu się tego agrofaga;
    • 2) wprowadza, w drodze decyzji, na koszt strony, środki służące zwalczeniu i zapobieżeniu rozprzestrzenieniu się tego agrofaga.
  • 3. Do obszaru wyznaczonego na podstawie ust. 2 pkt 1 nie ma zastosowania status obszaru wolnego od określonego agrofaga.
  • 4. Środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, mogą obejmować:
    • 1) nakaz:
      • a) stosowania określonych zabiegów uprawowych, w tym płodozmianu, niszczenia chwastów lub samosiewów, przyorania resztek pożniwnych, lub stosowania materiału siewnego odpowiedniej kategorii lub odmian odpornych na określonego agrofaga,
      • b) zniszczenia określonych roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, w tym określenie sposobu ich zniszczenia,
      • c) określonego sposobu postępowania z roślinami, produktami roślinnymi lub innymi przedmiotami, w tym ich przetworzenia, przeznaczenia na paszę lub do konsumpcji, oczyszczenia, odkażenia, kompostowania, przeprowadzenia oddzielnego zbioru, składowania lub transportu, lub ich składowania lub kompostowania w określonym miejscu,
      • d) oczyszczenia lub odkażenia określonych przedmiotów lub miejsc, w których występuje lub występował określony agrofag lub które miały kontakt z porażonymi lub podejrzanymi o porażenie roślinami, produktami roślinnymi lub innymi przedmiotami,
      • e) zastosowania określonych zabiegów niszczących określonego agrofaga lub zapobiegających jego rozprzestrzenianiu się, w tym zabiegów chemicznego zwalczania, wymiany lub odkażania gleby lub podłoża uprawowego, przemrożenia szklarni, zastosowania tablic chwytnych lub pułapek feromonowych,
      • f) spełnienia określonych warunków przed rozpoczęciem uprawy roślin, przemieszczaniem roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów, lub ich wprowadzaniem do obrotu,
      • g) podjęcia innych działań koniecznych do zwalczenia określonego agrofaga lub zapobiegających jego rozprzestrzenianiu się;
    • 2) zakaz:
      • a) użytkowania gruntów do celów rolniczych lub leśnych,
      • b) uprawy, sadzenia lub używania do reprodukcji określonych roślin,
      • c) obrotu na terenie tego obszaru roślinami, produktami roślinnymi lub innymi przedmiotami lub przemieszczania ich poza określone miejsce,
      • d) kompostowania lub składowania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów w określonym miejscu,
      • e) wykorzystywania roślin lub produktów roślinnych na określone cele, w tym przeznaczania na paszę lub do konsumpcji,
      • f) wywożenia gleby lub podłoża uprawowego lub ich ponownego użycia,
      • g) stosowania skażonej lub podejrzanej o skażenie wody do oprysków, nawadniania lub przetwarzania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów,
      • h) przetwarzania roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów,
      • i) podejmowania innych czynności w celu zwalczenia określonego agrofaga lub zapobieżenia jego rozprzestrzenianiu się.
  • 5. W decyzji, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wojewódzki inspektor określa termin wykonania określonych w niej nakazów lub zakazów.
  • 6. Decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
  • 7. Zmiana i uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie wymaga zgody strony.
  • 8. W przypadku przeniesienia posiadania roślin, produktów roślinnych, innych przedmiotów, gruntów lub obiektów, których dotyczy decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 2:
    • 1) dotychczasowy posiadacz informuje o tym niezwłocznie wojewódzkiego inspektora, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia, w którym miało miejsce to przeniesienie;
    • 2) wojewódzki inspektor nakłada na nowego posiadacza, w drodze decyzji, nakazy i zakazy określone w odniesieniu do dotychczasowego posiadacza w decyzji, o której mowa w ust. 2 pkt 2; w decyzji tej wojewódzki inspektor może określić inny zakres lub termin wykonania tych nakazów lub zakazów, mając na uwadze biologię agrofaga, którego dotyczy ta decyzja, oraz sposoby jego rozprzestrzeniania się.
  • 9. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone, że na obszarze uznanym za wolny od określonego agrofaga wystąpił ten agrofag albo istnieje podejrzenie wystąpienia tego agrofaga, a agrofag ten jest agrofagiem kwarantannowym dla Unii, agrofagiem objętym środkami przyjętymi zgodnie z art. 0_30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, agrofagiem niekwarantannowym spełniającym kryteria agrofaga kwarantannowego dla Unii lub agrofagiem kwarantannowym dla strefy chronionej, na obszarze której stwierdzono jego wystąpienie lub istnieje podejrzenie jego wystąpienia, wojewódzki inspektor stosuje przepisy art. 11  ust. 1–10.
  • 10. Jeżeli:
    • 1) w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone, że na obszarze uznanym za wolny od określonego agrofaga wystąpił ten agrofag albo istnieje podejrzenie wystąpienia tego agrofaga i zwalczenie tego agrofaga nie jest możliwe lub
    • 2) środki wynikające z decyzji, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lub art. 11  ust. 1 pkt 1 lub 2, ust. 2, ust. 6 pkt 2 lub ust. 7, lub instrukcje, o których mowa w art. 11  ust. 2, okażą się nieskuteczne, lub
    • 3) podmiot, którego dotyczą działania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 19  ust. 4, uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, lub nie współdziała przy przeprowadzaniu tej kontroli, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie spełnienia na danym obszarze warunków do utrzymania statusu obszaru wolnego od określonego agrofaga – wojewódzki inspektor informuje o tym Głównego Inspektora, który występuje z wnioskiem do wojewody o zniesienie dla całości tego obszaru albo jego części statusu obszaru uznanego za wolny od określonego agrofaga.
  • 11. Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone, że na obszarze uznanym za wolny od określonego agrofaga nie są wykonywane działania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 19  ust. 4, wojewódzki inspektor:
    • 1) nakazuje, w drodze pisemnych zaleceń pokontrolnych, podmiotowi, który nie wykonuje tych działań, usunięcie stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzone uchybienia nie stwarzają ryzyka wprowadzenia na ten obszar i rozprzestrzenienia się na tym obszarze tego agrofaga, lub
    • 2) informuje o tym Głównego Inspektora, który występuje z wnioskiem do wojewody o zniesienie dla całości tego obszaru albo jego części statusu obszaru uznanego za wolny od tego agrofaga, jeżeli stwierdzone uchybienia stwarzają ryzyko wprowadzenia na ten obszar lub rozprzestrzenienia się na tym obszarze tego agrofaga.
  • 12. W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, nie usunie stwierdzonych uchybień w terminie, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, wojewódzki inspektor informuje o tym Głównego Inspektora, który występuje z wnioskiem do wojewody o zniesienie dla całości obszaru uznanego za wolny od określonego agrofaga albo jego części statusu obszaru uznanego za wolny od tego agrofaga.
  • 13. Wojewoda po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 10, ust. 11 pkt 2 lub ust. 12, niezwłocznie znosi, w zakresie wskazanym w tym wniosku, status obszaru uznanego za wolny od określonego agrofaga, dokonując zmiany albo uchylając przepisy wydane na podstawie art. 19  ust. 2.
  • 14. Czynności, o których mowa w ust. 1, 2, 4 i 5, ust. 8 pkt 2 i ust. 11 pkt 1 oraz art. 19  ust. 1, wojewódzki inspektor wykonuje zgodnie z Międzynarodowymi Standardami w zakresie Środków Fitosanitarnych, wydanymi na podstawie Międzynarodowej konwencji ochrony roślin, sporządzonej w Rzymie dnia 6 grudnia 1951 r.
  • 15. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, zakres lub częstotliwość kontroli, jakie powinny być przeprowadzane w celu utrzymania statusu obszaru uznanego za wolny od określonego agrofaga, mając na uwadze biologię tego agrofaga i sposoby jego rozprzestrzeniania się.