Ustawa o działalności leczniczej

Art. 36.

Identyfikatory i znaki identyfikacyjne personelu szpitalnego i pacjentów

• • 1. Osoby zatrudnione w szpitalu oraz pozostające w stosunku cywilnoprawnym z podmiotem leczniczym, którego zakładem leczniczym jest szpital, są obowiązane nosić w widocznym miejscu identyfikator zawierający imię i nazwisko oraz funkcję tej osoby.
  • 2. W szpitalu dla osób pozbawionych wolności stosuje się numeryczne znaki identyfikacyjne osób zatrudnionych.
  • 3. Pacjentów szpitala zaopatruje się w znaki identyfikacyjne.
  • 3a. W przypadku uzasadnionym stanem zdrowia pacjenta kierownik może podjąć decyzję o odstąpieniu od zaopatrywania tego pacjenta w znak identyfikacyjny. Informację w tym zakresie wraz z podaniem przyczyn odstąpienia zamieszcza się w dokumentacji medycznej pacjenta.
  • 4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pacjentów szpitala dla osób pozbawionych wolności oraz pacjentów szpitala lub oddziału psychiatrycznego.
  • 5. Znak identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
    • 1) imię i nazwisko oraz datę urodzenia pacjenta;
    • 2) w przypadku noworodka urodzonego w szpitalu – imię i nazwisko matki, płeć i datę urodzenia dziecka ze wskazaniem roku, miesiąca, dnia oraz godziny i minuty w systemie 24-godzinnym, a w przypadku noworodka urodzonego z ciąży mnogiej – także cyfry wskazujące na kolejność rodzenia się.
  • 5a. Znak identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 3, może zawierać również inne informacje niż określone w ust. 5, służące identyfikacji pacjenta, zapisane w sposób uniemożliwiający ustalenie przez osoby nieuprawnione danych osobowych pacjenta.
  • 6. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
    • 1) warunki, sposób i tryb zaopatrywania pacjentów w znaki identyfikacyjne,
    • 2) sposób postępowania w razie stwierdzenia braku znaków identyfikacyjnych pacjentów szpitala - kierując się potrzebą zapewnienia identyfikacji pacjentów i ich bezpieczeństwa oraz koniecznością poszanowania ochrony danych osobowych.