Prawo wodne

Art. 109.

Uprawnienia pokontrolne inspekcji ochrony środowiska

• • 1. Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, na podstawie wyników kontroli, o której mowa w art. 108  ust. 1, w zależności od zakresu i stopnia naruszenia, wydaje z urzędu decyzję, w której może:
    • 1) nakazać usunięcie w określonym terminie nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli lub
    • 2) ustalić obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 4, oraz jej wysokość.
  • 2. Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
  • 3. Do podmiotów prowadzących produkcję rolną oraz działalność, o których mowa w art. 102  ust. 1, niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162), przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio.
  • 4. Podmioty prowadzące produkcję rolną oraz działalność, o których mowa w art. 102  ust. 1, ponoszą opłatę za:
    • 1) stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106  ust. 4 lub z planem nawożenia azotem;
    • 2) przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106  ust. 4;
    • 3) prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106  ust. 4 albo za jej brak;
    • 4) brak planu nawożenia azotem.
  • 5. Maksymalne stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, wynoszą:
    • 1) 2192,40 zł za stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106  ust. 4 lub z planem nawożenia azotem;
    • 2) 3288,61 zł za przechowywanie nawozów naturalnych niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106  ust. 4;
    • 3) 548,10 zł za prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106  ust. 4 albo za jej brak;
    • 4) 548,10 zł za brak planu nawożenia azotem.
  • 6. W decyzji, o której mowa w ust. 1, wskazuje się numer rachunku bankowego, na który powinna zostać uiszczona opłata, o której mowa w ust. 4.
  • 7. Opłatę, o której mowa w ust. 4, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna.
  • 8. Opłata, o której mowa w ust. 4, nieuiszczona w terminie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41).
  • 9. Obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 4, przedawnia się z upływem 5 lat od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin płatności tej opłaty.
  • 10. Wpływy z opłaty, o której mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.
  • 11. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 5, ustalone w roku poprzednim, podlegają każdego roku kalendarzowego zmianie w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
  • 12. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia 31 października każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłaty, o której mowa w ust. 5, obowiązującej od dnia 1 stycznia roku następnego.
  • 13. Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, 1423, 2122, 2123 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 72), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska.
  • 14. Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach decyzji, o których mowa w ust. 1, jest właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska.