Kodeks morski

Art. 239.

Określanie wysokości wynagrodzenia za ratownictwo morskie

• • § 1. W braku umowy wysokość wynagrodzenia określa się, biorąc pod uwagę następujące okoliczności, bez względu na kolejność, w jakiej zostały one wymienione:
    • 1) wartość statku i innego mienia uratowanego;
    • 2) umiejętności i wysiłki ratujących w celu zapobieżenia szkodzie w środowisku lub zmniejszenia jej rozmiarów;
    • 3) osiągnięty wynik ratownictwa;
    • 4) charakter i stopień niebezpieczeństwa;
    • 5) umiejętności i wysiłki ratujących w celu ratowania statku, innego mienia i życia;
    • 6) czas poświęcony przez ratujących oraz poniesione przez nich szkody i wydatki;
    • 7) ryzyko odpowiedzialności i inne niebezpieczeństwa, które zagrażały ratującym i ich sprzętowi;
    • 8) niezwłoczne świadczenie usług;
    • 9) szczególne przystosowanie statku ratującego i innego sprzętu do czynności ratowniczych;
    • 10) stan sprzętu użytego przez ratującego i jego wartość.
  • § 2. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia uwzględnia się także potrzebę stwarzania zachęty do podejmowania działań ratowniczych.
  • § 3. Wynagrodzenie może być nieprzyznane lub obniżone, jeżeli ratujący ze swojej winy spowodował konieczność lub utrudnienie ratownictwa morskiego bądź w związku z nim dopuścił się oszustwa lub innej nieuczciwości.