Kodeks postępowania karnego

Art.  92. Podstawa orzeczenia

• Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Art.  93. Postanowienia, zarządzenia i polecenia

• § 1. Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.
• § 2. W kwestiach nie wymagających postanowienia prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego albo upoważniony sędzia wydają zarządzenia.
• § 3. W postępowaniu przygotowawczym postanowienia i zarządzenia wydaje prokurator oraz inny uprawniony organ, a sąd - w wypadkach przewidzianych w ustawie.
• § 4. W wypadkach określonych w ustawie sąd oraz prokurator wydają polecenia Policji lub innym organom.

Art.  93a. Postanowienia, zarządzenia i polecenia referendarza sądowego

• § 1. W wypadkach określonych w ustawie referendarz sądowy może wydawać postanowienia lub zarządzenia.
• § 2. Polecenia, które zgodnie z ustawą wydaje sąd, może wydawać także referendarz sądowy.
• § 3. Od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego może być wniesiony sprzeciw. Sprzeciw przysługuje stronom, a także osobie, której postanowienie bezpośrednio dotyczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W razie wniesienia sprzeciwu postanowienie lub zarządzenie traci moc.
• § 4. Prezes sądu odmawia przyjęcia sprzeciwu, jeżeli został wniesiony po terminie lub przez osobę nieuprawnioną.

Art.  94. Elementy postanowienia

• § 1. Postanowienie powinno zawierać:
  • 1) oznaczenie organu oraz osoby lub osób, wydających postanowienie;
  • 2) datę wydania postanowienia;
  • 3) wskazanie sprawy oraz kwestii, której postanowienie dotyczy;
  • 4) rozstrzygnięcie z podaniem podstawy prawnej;
  • 5) uzasadnienie, chyba że ustawa zwalnia od tego wymagania.
• § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zarządzeń.

Art.  95. Orzekanie sądu na rozprawie lub posiedzeniu

• § 1. Sąd orzeka na rozprawie w wypadkach wskazanych w ustawie, a w innych – na posiedzeniu. Orzeczenia wydawane na posiedzeniu mogą zapadać również na rozprawie.
• § 2. Referendarz sądowy wydaje postanowienia na posiedzeniu.

Art.  95a. Orzekanie w sprawach zamiany kary pozbawienia wolności na karę aresztu

• § 1. W sprawach wskazanych w art. 2a  § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń orzeka na posiedzeniu sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
• § 2. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Art.  95aa. Zasady orzekania w przypadku zmiany obowiązującej ustawy

• § 1. W sprawach wskazanych w art. 4  § 2–4 Kodeksu karnego orzeka na posiedzeniu sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
• § 2. Przy orzekaniu sąd bierze pod uwagę czyn objęty wyrokiem i przypisany sprawcy na podstawie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku.
• § 3. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Art.  95b. Jawność posiedzeń sądu

• § 1. Posiedzenie odbywa się z wyłączeniem jawności, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej.
• § 1a. Do posiedzeń stosuje się odpowiednio przepis art. 358 .
• § 2. Jawne są posiedzenia, o których mowa w art. 339  § 3 pkt 1, 2 i 5, art. 340 , art. 341 , art. 343  § 5, art. 343a , art. 603 , art. 607l  § 1, art. 607s  § 3, art. 611c  § 4 i art. 611ti  § 1.
• § 3. Do posiedzeń, które odbywają się jawnie, przepisy rozdziału 42 stosuje się odpowiednio.

Art.  96. Prawo udziału w posiedzeniu

• § 1. Strony oraz osoby niebędące stronami, jeżeli wykażą interes prawny w rozstrzygnięciu, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu wówczas, gdy ustawa tak stanowi, chyba że ich udział jest obowiązkowy. Przepis art. 451  stosuje się odpowiednio.
• § 2. W pozostałych wypadkach nie zawiadamia się ich o posiedzeniu, a mogą wziąć w nim udział, jeżeli się stawią, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Art.  96a. Odpowiednie stosowanie przepisów ustawy do posiedzeń

• Przepisy art. 374  § 3–8 i art. 517ea  stosuje się odpowiednio do posiedzeń.

Art.  97. Sprawdzanie okoliczności faktycznych przed wydaniem orzeczenia

• Jeżeli zachodzi potrzeba sprawdzenia okoliczności faktycznych przed wydaniem orzeczenia na posiedzeniu, sąd dokonuje tego sam albo w tym celu wyznacza sędziego ze składu orzekającego bądź zwraca się o wykonanie określonych czynności do sądu miejscowo właściwego. Jeżeli czynność nie wymaga przeprowadzenia dowodu, może ją wykonać także referendarz sądowy.

Art.  98. Uzasadnianie postanowień

• § 1. Uzasadnienie postanowienia sporządza się na piśmie wraz z samym postanowieniem.
• § 2. W sprawie zawiłej lub z innych ważnych przyczyn można odroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia na czas do 7 dni.
• § 3. Nie wymaga uzasadnienia dopuszczenie dowodu, jak również uwzględnienie wniosku, któremu inna strona nie sprzeciwiła się, chyba że orzeczenie podlega zaskarżeniu.

Art.  99. Uzasadnienie wyroków i zarządzeń

• § 1. Tryb i formę uzasadnienia wyroku określają przepisy szczególne.
• § 2. Zarządzenie wymaga pisemnego uzasadnienia, jeżeli podlega zaskarżeniu.

Art.  99a. Forma uzasadnienia wyroku sądu

• § 1. Uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji, w tym wyroku nakazowego i wyroku łącznego, oraz wyroku sądu odwoławczego i wyroku wydanego w postępowaniu o wznowienie postępowania sporządza się na formularzu według ustalonego wzoru.
• § 2. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy uzasadnień wyroków oraz sposób ich wypełniania, mając na uwadze konieczność zamieszczenia w nich niezbędnych informacji wskazanych w ustawie, w sposób umożliwiający należyte sporządzenie przez uprawnionego środka zaskarżenia, a także właściwe dokonanie kontroli wyroku w razie wniesienia takiego środka.

Art.  100. Ogłaszanie i doręczanie orzeczeń i zarządzeń

• § 1. Orzeczenie lub zarządzenie wydane na rozprawie ogłasza się ustnie.
• § 1a. Orzeczenie lub zarządzenie wydane na posiedzeniu jawnym ogłasza się ustnie. Jeżeli na ogłoszeniu nikt się nie stawił, można uznać wydane orzeczenie lub zarządzenie za ogłoszone. Przyczynę odstąpienia od ogłoszenia należy wskazać w protokole albo notatce urzędowej z posiedzenia.
• § 2. Orzeczenie lub zarządzenie wydane na innym posiedzeniu ogłasza się ustnie, jeżeli bierze w nim udział strona.
• § 3. Wyrok doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia środka zaskarżenia, jeżeli ustawa tak stanowi.
• § 4. Postanowienie albo zarządzenie wydane poza rozprawą, od którego przysługuje środek zaskarżenia, doręcza się podmiotom uprawnionym do wniesienia tego środka, a postanowienie kończące postępowanie jego stronom, chyba że byli obecni przy ogłoszeniu postanowienia albo zarządzenia. Stronom doręcza się również postanowienie wraz z uzasadnieniem w wypadku wskazanym w art. 98  § 2.
• § 5. Strony należy powiadomić o treści innych postanowień i zarządzeń wydanych poza rozprawą i posiedzeniem, a także wydanych na posiedzeniu, o którego terminie strona nie była zawiadomiona.
• § 6. Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia uzasadnienia, orzeczenie i zarządzenie doręcza się lub ogłasza wraz z uzasadnieniem. W wypadku określonym w art. 98  § 2 po ogłoszeniu postanowienia, na wniosek strony obecnej przy ogłoszeniu tego postanowienia, podaje się ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia. Obecne strony należy pouczyć o możliwości złożenia takiego wniosku.
• § 7. Jeżeli sprawę rozpoznano z wyłączeniem jawności ze względu na ważny interes państwa, zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie, że uzasadnienie zostało sporządzone.
• § 8. Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia i zarządzenia należy pouczyć uczestników postępowania o przysługującym im prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia lub o tym, że orzeczenie lub zarządzenie nie podlega zaskarżeniu.
• § 9. W razie skazania z zastosowaniem art. 60  § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36  § 3 Kodeksu karnego skarbowego po ogłoszeniu lub przy doręczeniu wyroku należy pouczyć oskarżonego o treści art. 434  § 4 oraz art. 443 .
• § 10. Podmiot lub stronę, która bierze udział w posiedzeniu przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających udział w posiedzeniu na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, na którym wydano postanowienie albo zarządzenie, uznaje się za „obecną przy ogłoszeniu” postanowienia albo zarządzenia w rozumieniu § 4 lub 6.

Art.  100a. Zamieszczenie kopii orzeczenia lub zarządzenia w systemie teleinformatycznym

Art.  100b. System teleinformatyczny do gromadzenia kopii orzeczeń, aktów oskarżenia i wniosków

Art.  101. Uchylony

Art.  102. Uchylony

Art.  103. Uchylony

Art.  104. Uchylony

Art.  105. Prostowanie orzeczenia, zarządzenia lub uzasadnienia

• § 1. Oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe oraz w obliczeniu terminów w orzeczeniu lub zarządzeniu albo w ich uzasadnieniu można sprostować w każdym czasie.
• § 2. Sprostowania dokonuje organ, który popełnił omyłkę. Jeżeli postępowanie toczy się przed instancją odwoławczą, może ona z urzędu sprostować orzeczenie pierwszej instancji.
• § 3. Sprostowanie orzeczenia lub jego uzasadnienia następuje w drodze postanowienia, a sprostowanie zarządzenia w drodze zarządzenia.
• § 4. Na postanowienie lub zarządzenie co do sprostowania wydane w pierwszej instancji służy zażalenie.

Art.  106. Odpowiednie stosowanie przepisów o ogłaszaniu i doręczaniu orzeczeń

• Przepisy art. 100  § 4–8 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.

Art.  107. Nadanie orzeczeniu i ugodzie klauzuli wykonalności

• § 1. Sąd lub referendarz sądowy nadaje na żądanie osoby uprawnionej klauzulę wykonalności orzeczeniu podlegającemu wykonaniu w drodze egzekucji.
• § 2. Orzeczenia nakładające obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz nawiązkę orzeczoną na rzecz pokrzywdzonego uważa się za orzeczenia co do roszczeń majątkowych, jeżeli nadają się do egzekucji w myśl przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
• § 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do obowiązku wynikającego z ugody zawartej przed sądem lub referendarzem sądowym, a także ugody zawartej w postępowaniu mediacyjnym.
• § 4. Sąd lub referendarz sądowy odmawia nadania klauzuli wykonalności ugodzie zawartej przed mediatorem, w całości lub w części, jeżeli ugoda jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.